1. Podział kategorii

Każda z kategorii wiekowych może zostać podzielona na zadaną liczbę kategorii zaawansowania, co przy obecnej formule daje maksymalnie 9 kategorii.

1. Kategorie wiekowe

   Podział kategorii rozpatrywany jest na podstawie rocznika.

   1. Do lat 12

   2. Od 13 do 16 lat

   3. 16 lat +

2. Kategorie wg poziomu zaawansowania

Na chwilę obecną poziom zaawansowania dzieci trenujących tricking w Polsce pozwala wyłonić 3 kategorie zaawansowania. Z czasem i z rozwojem naszego sportu formuła może zostać rozszerzona o kolejne, by dawać lepsze szanse zawodnikom na start z równymi sobie.

1. Beginner - (wcześniej First Step/Pierwszy Krok) - poziom przyjazny zawodnikom, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z trickingiem lub jeszcze nie opanowali bardziej zaawansowanych elementów.
   Reguły kategorii mocno ograniczają dozwolone elementy, by zawodnicy startujący w niej mieli jak najrówniejsze szanse.
   
   Trudność wykonywanych tricków ma małe znaczenie. Większą rolę odgrywają pozostałe kryteria oceny (opisane w III. System oceniania).
   
   
   

2. Intermediate - Rozwinięcie kategorii Beginner o dodatkowe, trudniejsze elementy (m.in. salta) z dalszym ograniczeniem bardziej zaawansowanych elementów. Dodanie tej kategorii pozwala rozwijającym się zawodnikom mierzyć się z innymi na podobnym poziomie. Kategoria daje możliwość pokazania nowych elementów, które są nie dozwolone w kategorii Beginner, a jednocześnie daje możliwość wygranej ze względu na odzielenie najbardziej zaawansowanych zawodników do kategorii Pro.
   
   Trudność wykonywanych elementów w tej kategorii ma znaczenie.
   
   
   

3. Pro - kategoria bez ograniczeń co do elementów. Dedykowana dla najlepszych zawodników. Sam start w niej jest już wyróżnieniem.
   
   Trudność wykonywanych elementów w tej kategorii jest kluczowa.
   
   

2. System oceniania

Oceniając prezentowane kombinacje, sędziowie biorą pod uwagę kryteria oceny składające się z 4 filarów: trudność, czystość, płynność oraz kreatywność, dodatkowo uwzględniając, czy i jakie upadki zawodnik wykonał, wyróżniając 3 klasy.

1. Kryteria oceny
   
   

   1. Trudność - Określa jak trudny był każdy poszczególny trick

      • ilość obrotów

      • ilość wariacji

      • ilość salt

   2. Czystość - staranność wykonywania tricków

      • wysokość kopnięć

      • poprawna technika kopnięć

      • stopień wyprostu nogi w kopnięciu

      • dokręcanie elementów

      • jakość lądowań

      • widoczność wariacji

   3. Płynność -  flow, płynność łaczenia elementów ze sobą

      • czas pomiędzy trickami

      • przekładanie pędu

        
        

2. Kreatywność - nietypowe łączenia, brak powtarzania tricków

   • różnorodność tricków

   • rodzaje przejść

   • rodzaje lądowań (complete, mega, semi, hyper)

   • wybór setupów

     
     

Kategoria Beginner -  trudność jest oceniana tylko śladowo. Pozostałe 3 mają równą wagę.

Kategoria Intermediate - wszystkie 4 kryteria mają równą wagę.

Kategoria Pro -  trudność elementów ma wyższą wagę od pozostałych kryteriów. Jeżeli pozostałe kryteria będą rażąco zaniedbane w prezentowanej kombinacji, sędziowie obniżą wagę trudności.

2. Klasy upadków
   
   

   1. Klasa 1 - część ciała niewymagana do wykonania tricku musnęła podłogę bez wpływu na lądowanie tricku.
      
      Upadek klasy 1 ma wpływ tylko i wyłącznie, jeżeli kombinacje dwóch zawodników były zbliżone do siebie pod względem Kryteriów Oceny.
      Trick jest normalnie uznawany za wylądowany.
      
      

   2. Klasa 2 - 1 lub więcej części ciała nie wymaganych do lądowania dotknęły podłogi i pomogły w lądowaniu tricku.
      
      Upadek klasy 2 zdecydowanie wpływa na obniżenie poziomu danej kombinacji. Kombo jest liczone, jakby podparty trick w ogóle się nie pojawił. Jeżeli kombinacja po wykluczeniu podpartego tricku wciąż jest lepsza od kombinacji drugiego zawodnika, i tak wygrywa.
      
      

   3. Klasa 3 - Niekontrolowany upadek.
      
      Efektywnie kasuje całą kombinację. Zachęcamy do zdrowego, strategicznego podejścia podczas rywalizacji. Próbowanie tricków, których nie jesteśmy pewni, jest ryzykowne.
      
      Kombinacja z upadkiem klasy 3 jest wyłącznie oceniana, gdy drugi zawodnik również zrobi upadek tej klasy lub gdy kombinacja jest zdecydowanie łatwiejsza oraz wystąpił w niej upadek klasy 2.

3. Format zawodów

   1. Eliminacje

W pierwszej kolejności wszyscy zgłoszeni zawodnicy mają dwie kombinacje do zaprezentowania sędziom. Zawodnicy wychodzą pojedynczo w kolejności wyczytanej przez sędziów i prezentują jedną z kombinacji, po czym cała kolejka zostaje powtórzona. 

Sędziowie na podstawie obejrzanych kombinacji dokonują klasyfikacji zawodników w kolejności od najwyżej do najniżej ocenionego (numer seed). 

Maksymalnie eliminacje może przejść 16 zawodników.

W przypadku gdy w danej kategorii jest od 2 do 4 zawodników, eliminacje nie są wymagane.

2. Format turniejowy
   
   

   1. Etapy turnieju - Dla płynnego przebiegu zawodów rozgrywki prowadzone będą z podziałem na etapy:
      1/8; ćwierćfinał; półfinał; finał + mały finał.
      
      

   2. Ilość zawodników - Do każdego etapu potrzebne jest odpowiednio 16/8/4 zawodników.
      
      W przypadku nie wystarczającej ilości zawodników do danego etapu dopuszcza się by mogło brakować odpowiednio:
      
      

      1. Do 4 zawodników do 1/8 (mimimum 12 zawodników)

      2. Do 2 zawodników do ćwierćfinału (minimum 6 zawodników)

W takiej sytuacji ilość zawodników z najwyższym numerem seed równą liczbie brakujących zawodników przejdzie do kolejnego etapu automatycznie.

Każdy zawodnik przechodzący do następnego etapu automatycznie musi zaprezentować dwie kombinacje, tak jakby normalnie rywalizował. 

Jeżeli ilość brakujących zawodników przekracza liczbę wskazaną w punktach 1a/1b, etap zostanie pominięty, a zawodnicy powyżej liczby potrzebnej dla danego etapu odpadają z rywalizacji.

Wyjątkową sytuacją jest tylko 3 zawodników w danej kategorii. Wtedy stoczą oni trzystronny pojedynek, a sędziowie wyłonią 1, 2 i 3 miejsce od razu.

3. Układ drabinki (seeding)

Drabinka pojedynków 1 na 1 ustalana jest na podstawie rozstawienia (seedingu), a pary w pierwszej rundzie tworzone są według zasady najwyższy z najniższym (np. 1 z 16, 2 z 15, 3 z 14 itd.).

W kolejnych rundach zwycięzcy spotykają się według ustalonego schematu (np. zwycięzca pary 1–16 rywalizuje ze zwycięzcą pary 8–9, a zwycięzca 2–15 ze zwycięzcą 7–10), aż do wyłonienia finalistów.

Na schemacie poniżej numery seed zaznaczone są osobno dla każdego etapu tzn. jeżeli jest 1/8 to używamy numerów seed dla 1/8